ISLANDIA

wstecz



PAŃSTWO WYSPIARSKIE W PÓŁNOCNEJ CZĘŚCI OCEANU ATLANTYCKIEGO

Islandia, Ísland, Republika Islandii, Lýđveldiđ Ísland
Stolica: Rejkiawik (Reykjavik)
Powierzchnia: 103 000 km2
Ludność: 280 tys. (2003)
Gęstość zaludnienia: 2,7 osoby/km2
Ustrój: republika
Podział administracyjny: 8 regionów z 27 powiatami (Sylslur)
Język urzędowy: islandzki
Jednostka monetarna: 1 korona islandzka = 100 aurar
Grupy etniczno - rasowe: Islandczycy (93,9%), Duńczycy (1,3%), Amerykanie (0,7%), Szwedzi (0,5%), Niemcy (0,4%), pozostali (3,2%)
Religie: luteranie (93%), katolicy (1%), pozostali (6%)
Przyrost naturalny: 0,52%o (2002)
Przeciętna dł. życia: 78,4 lat (mężczyźni 76,2 lat, kobiety 80,6 lat)
Ludność miejska: 91,8%
Struktura użytkowania ziemi: grunty orne 22%, lasy 1%, pozostałe 77%
Struktura zatrudnienia: rolnictwo 9%, przemysł 26%, usługi 65%
PNB na 1 mieszk.: 28 010 USD
Zadłużenie:
Święto narodowe: 17 czerwca (dzień urodzin bohatera narodowego Jona Sigurdssona)


Islandia jest leżącym na zimnych wodach Atlantyku najsłabiej zaludnionym krajem Europy. Dzięki wielowiekowej izolacji i świadomej polityce współczesnych władz, naród ten zachował swój język, niemal nie zmieniony w swej formie w stosunku do języka osadników sprzed tysiąca lat. Przez setki lat Islandczycy żyli w nędzy, lecz dziś ich kraj, podobnie jak cała Skandynawia, należy do państw o najwyższym standardzie życia na świecie. Na Islandii istnieje najdłużej (od około 1100 lat) pracujący parlament świata. Unikalne warunki naturalne (jęzory lodowców, liczne gorące źródła, 26 czynnych wulkanów, brak naturalnie rosnących drzew) powodują, że Islandia jest niezwykle interesującym miejscem do eksploracji, powoli odkrywanym przez turystów z kontynentu.


HISTORIA

Pierwsi osadnicy przybyli na Islandię w połowie VIII w. z Norwegii. W 874 r. założyli oni pierwszą osadę wyspy - Reykiawik. W 930 r. Islandia stała się praktycznie niezależną republiką, jedynie formalnie powiązana z Norwegią. Po wojnie domowej w 1264 r. państwo stało się ponownie częścią Norwegii. Po unii Norwegii i Danii, do której doszło w 1397 r. (unia kalmarska) kontrolę nad wyspą przejęli Duńczycy. W następnych stuleciach wyspa przeżywała liczne napady korsarzy i klęski głodu, a rozwój handlu był ograniczany przez monopolistyczna politykę Danii i Szwecji. W XIX w. miała miejsce masowa emigracja Islandczyków (przede wszystkim do USA). Islandia uzyskała autonomię w ramach Korony Duńskiej w 1874 r. Niepodległość Islandii została ogłoszona po I wojnie światowej, lecz wielowiekowe związki z Danią podtrzymywała nadal unia personalna. Na początku II wojny światowej, po zajęciu Danii przez hitlerowców, Islandię obsadziły wojska brytyjskie, a następnie amerykańskie. W 1944 r. Islandia została niepodległą republiką.


GOSPODARKA

  • Produkt krajowy PKB: 8 mld USD
  • Produkt krajowy na 1 mieszk.: 32 000 USD
  • Przyrost PKB: b.d.
  • Eksport: b.d.
  • Import: b.d.
  • Inflacja: 2,5%
  • Bezrobocie: 3%

TURYSTYKA

Turystyka staje się powoli jedną z ważniejszych gałęzi gospodarki kraju. Powodem atrakcyjności wyspy są jej niezwykłe warunki naturalne, odmienne od reszty kontynentu, a także brak skażenia środowiska naturalnego. Istnieją tu liczne lodowce, które pokrywają około 12% powierzchni wyspy, gejzery i wulkany (z największą Heklą). Ze względu na surowe warunki klimatyczne sezon na Islandii ogranicza się prawie wyłącznie do okresu letniego. Poza stolicą najczęściej odwiedzane jest miasto Akureyri na północy, wodospady Goda i Detti, okolice jeziora Mývatn i wysepka Vestmannaeyjar, słynna z powodu wielkiego wybuchu wulkanu w 1973 r., który pogrzebał 400 domów i spowodował konieczność ewakuacji 5000 mieszkańców. Obecnie Islandię odwiedza rocznie około 200 tys. turystów zagranicznych, głównie z Niemiec, W. Brytanii, Szwecji, Danii, Norwegii oraz USA.
 

KUCHNIA

Tradycyjna kuchnia islandzka jest wspomnieniem nieodległych czasów, gdy Islandia była ubogim krajem, a w kuchni wykorzystywano wszystko to, co nadawało się do zjedzenia. Typowe dania to m.in.: hákarl (skruszały rekin, svid (ugotowana głowa barana), hrútspungur (jądra barana), lundar (potrawa z makonura) czy selshreifar (płetwy fok). Narodowym trunkiem jest brenniun (czarna śmierć). Piwo, coraz popularniejsze, zostało zalegalizowane na wyspie dopiero w 1989 r. W kraju popularna jest także kuchnia włoska, francuska, chińska oraz amerykańskie fast-foody. Ponadto każdy Islandczyk objada się polskim prince polo, popijając je amerykańską coca-colą.

NIEZBĘDNE INFORMACJE

Konsulat Islandii w Polsce: Sopot, ul. Słowackiego 30 m. 17.
Konsulat Polski w Islandii: Reykiawik, Ananaust 1.

Z Polski najłatwiej dostać się na Islandię via Kopenhaga - samolotem lub promem. Na Islandii nie ma pociągów, można natomiast podróżować samolotem, autobusem (warto nabyć kartę na podróż dookoła wyspy) lub rowerem. Karty kredytowe są bardzo użyteczne i prawie wszędzie honorowane. Automaty telefoniczne przyjmują monety 5 kr, 10 kr i 50 kr., za granicę najwygodniej dzwonić korzystając z karty magnetycznej. Książki telefoniczne w Islandii są ułożone według imion ze względu na to, że nazwiska rdzennych mieszkańców wyspy (90%) to wyłącznie patronimiki (np. Jónsson - syn Jóna, Jónsdóttir - córka Jóna). Numer kierunkowy kraju: 354. Urzędy pocztowe otwarte są do 16.30 lub 17.00, banki od 9.15 do 16.00. Sklepy otwarte są zazwyczaj od 9.00 do 18.00 w dni powszednie i od 10.00 do 14.00-16.00 w soboty. W stosunku do czasu polskiego na Islandii należy odjąć 1 godzinę zimą i 2 godziny latem.

Język islandzki należy do grupy języków germańskich. Jest on bardzo podobny do archaicznej wersji norweskiego oraz do języka staroangielskiego. Całkiem współczesna odmiana tego ostatniego jest dobrze znana wielu mieszkańcom wyspy.


PODSTAWOWE ZWROTY JĘZYKA ISLANDZKIEGO

  • Dzień dobry - Gdan dag (wymawiaj: goudan da)
  • Do zobaczenia - Sjáumst (sjauumst)
  • Dziękuję -Takk (tak)
  • Proszę - Ég atla adh fá (je ajhtla a fau)
  • Przepraszam - Fyrirgefdu (firirgewdu)
  • Ile to kosztuje? - Hvath kostar path? (hva kostar fa)
  • Gdzie jest...? - Hvar er...? (hwar er)
  • Tak - Já (jau)
  • Nie - Nei (nej)
  • Nie rozumiem - Eg skil pad ekki (je skil fa ehki)

MIASTA
REYKIAVIK

Stolica Islandii położona nad Oceanem Atlantyckim (105 tys. mieszk.); jedyne duże miasto kraju, w którym zamieszkuje niemal 50% ludności kraju; miejsce w którym skoncentrowana jest większość przemysłu, znajdują się uczelnie wyższe i najważniejsze instytucje naukowe i kulturalne Islandii. Początki miasta wiążą się z przybyciem tu pierwszych osadników z Norwegii w 874 r., którzy nazwali to miejsce Reykiavik (Zadymiona Zatoka) z powodu obecnych tu gorących źródeł. Przez następne tysiąclecie Reykiavik był niewielką rybacką osadą; gdy uzyskał prawa miejskie w 1786 r. był zamieszkany przez 170 osób. W XIX i XX w. (zwłaszcza po II wojnie światowej) nastąpił szybki rozwój miasta jako ośrodka handlowego, później także przemysłowego. Do bardziej reprezentacyjnych budowli miasta należy katedra luterańska z XVIII w. i XIX-wieczny gmach parlamentu. W mieście funkcjonuje wiele - jak na stosunkowo niewielkie miasto - instytucji naukowych i kulturalnych (m.in. Teatr Narodowy, Muzeum Narodowe Islandii, kilka orkiestr symfonicznych).

 

Reklama | O Nas | Mapa Strony | Friko.pl
Copyright © 2000-2010 DT.
Wszystkie prawa zastrzeżone!
Wyszukiwarka ofert agroturystycznych i noclegowych Agro4You.pl
Kontakt Informacje o stronie Dodaj do ulubionych Szukaj